Thursday, August 7, 2008
at
5:56 PM
|
ယေန႔ က်ေရာက္ေသာ ရွစ္ေလးလံုး အႏွစ္ (၂၀) ေျမာက္ေန႔တြင္ ဆရာဖုန္းျမင့္၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ ကိုယ္ေတြ႔ေဆာင္းပါး ေနာက္ဆံုးပိုင္းကို ဆက္လက္တင္ဆက္ေပးလိုက္ပါသည္။ ျပည္သူ႔ဘက္ ရပ္တည္ေသာ တပ္မေတာ္သားမ်ား အားလံုးကို ဤေန႔ဤရက္တြင္ ဂုဏ္ျပဳႀကိဳဆုိလုိက္ပါသည္။
ေအာ္- "ျပည္သူသာ အမိ ျပည္သူသာ အဖ " ဆိုတာ ယခင္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တပ္ထဲ၀င္လာ ကတည္းက ၾကားေနက်စကား၊ သို႔ေသာ္ အမွန္၀န္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလးေလးနက္နက္ မေတြးခဲ့၊ မစဥ္းစားခဲ့၊ အမွတ္တမဲ့ ေနခဲ့သည္။ ျပည္သူေတြႏွင့္ ထိေတြ႔မႈနည္းခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူေတြႏွင့္ ကင္းကြာခဲ့ၾကသည္။ ျမစိမ္းေရာင္၊ ေရႊ၀ါေျမစေသာ စစ္ဆင္ေရးေတြ ထြက္ခဲ့မႈေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ၏ ခံစားခ်က္ကို အနည္းအက်ဥ္း သိခဲ့ရသည္။ ယခုျပည္သူဆုိတာ ေပ်ာက္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြက တပ္မေတာ္သာအမိ တပ္မေတာ္သာ အဖ ဆုိၿပီး ျပည္သူေတြကို အေမွာင္တုိက္ထဲ ထည့္ထားၾကသည္။ အက်ဥ္းခ်ထားၾကသည္။ ေစာ္ကားခ်င္တုိင္း ေစာ္ကားေနၾကသည္။ ယခု ျပည္သူသာ အမိ ျပည္သူသာ အဖ ဆုိသည့္စကား ကုိ စာေတြ႔မဟုတ္၊ ကိုယ္ေတြ႔သိခဲ့ရၿပီ ၊ခံစားတတ္လာရၿပီ၊ ျပည္သူေတြရဲ႔ တန္ဖိုး အဖိုးျဖတ္ မရေအာင္ ႀကီးမားေၾကာင္း ပို၍ သိခဲ့ရၿပီ၊ ျပည္သူေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ေက်းဇူးရွင္၊ ယခု ကြ်န္ေတာ္စားေန ၀တ္ေန သံုးေနတာေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ပုိင္ေငြေၾကး၊ ကိုယ္ပိုင္အစြမ္းအစျဖင့္ စားေန၊ ၀တ္ေန သံုးေနတာမဟုတ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘရင္းေတြ ေကြ်းေန ေပးေနတာမဟုတ္၊ တပ္က ေကြ်းေန ေပးေနတာ မဟုတ္၊ ျပည္သူေတြ မရွိသည့္ၾကားက ေကြ်းေန ေပးေနၾကသည္။ ထမင္းထုပ္ေတြ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေကာင္းေပ့ ညြန္႔ေပ့ ဆိုေသာ ထမင္း ဟင္းမ်ား ကိုေတြ႔ရသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္ သၾကားလံုးမ်ား ထည့္ေပးလုိက္ေသးသည္။ ျပည္သူေတြေတာင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းစားရမည္မထင္၊ အ၀တ္အစား ဆင္ေပးသည္။ တယ္လီေဗးရွင္း ေရဒီယို ကက္ဆက္ အပိုင္စားေပးထားသည္။ မိဘရင္းပင္ ဤသို႔ ထားႏိုင္မည္လား၊ ျပည္သူတုိ႔၏ ေမတၱာ ေစတနာသည္ ႀကီးမားဘိ သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေဘးမသီ ရန္မခေအာင္ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျပင္မထြက္လိုက္ႏွင့္ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ ျပည္သူေတြ ၀မ္းပန္းတသာ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆုိၾကသည္။ စစ္တပ္ကို ခါးခါးသီးသီး ရြံမုန္းေနေသာ ျပည္သူတုိ႔သည္ “ဒို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့သည့္ အယုတ္တမာ အာဏာရွင္၏ အစြယ္အပြားေတြ” ဟု သာ သေဘာထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို ဥပကၡာျပဳ အၿငိဳးထားခဲ့ပါမူ ယခုေလာက္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ကံၾကမၼာသည္ ေတြးပင္ မေတြးရဲေတာ့၊ ျပည္သူေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ အမိအဖ ဆုိပါလွ်င္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ားသာ ျဖစ္မည္ေပ့ါ။ ဒီညီငယ္ ညီမငယ္ မ်ားသည္ သူတို႔၏ အကိုႀကီး အကိုလတ္၊ အကိုငယ္ျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ မ်က္ႏွာ ညႇိဳးမွာကိုပင္ မၾကည့္ရက္၊ သူတုိ႔ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည့္ အတုိင္းအတာအထိ အစြမ္းကုန္ ျဖည့္ဆည္းေပးၾကသည္။ သူတုိ႔၏ ကိုယ္ခႏၶာကို တံတိုင္းသဖြယ္ ကာရံ ေပးထားသည္။ အၿပံဳးပင္ မပ်က္ၾက၊ မၿငီးျငဴၾက၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယူရမည့္ တာ၀န္ကုိ သူတို႔ ယူေနၾကရၿပီ၊ သူတုိ႔ကို ေနာက္မွာထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေရွ႔မွ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးရမည္ေပ့ါ။ ကာကြယ္ေပးရမည္ေပ့ါ၊ ခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါလား၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တာ၀န္မေက်ပါလား၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အလြန္တာ၀န္မဲ့ေနေလၿပီ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေလ အလြန္တရာ မွ ရွက္ဖုိ႔ ေကာင္းေလေလ။ (၁၃) ရက္ေန႔ ေန႔လယ္တြင္ တပ္မွ အရာရွိတခ်ိဳ႔ႏွင့္ အရာခံ ဗိုလ္တခ်ိဳ႔ ေရာက္လာၿပီး ရဲေဘာ္မ်ား တပ္စခန္းသို႔ ျပန္၀င္လာၾကရန္ စည္းရံုးၾကသည္။ ဤတြင္ ရဲေဘာ္သံုးပံုတပံုေလာက္မွာ ဟုတ္ႏုိးႏိုးျဖင့္ တပ္ထဲ ျပန္၀င္လုိသူမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။ ဤကိစၥကို အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ႒ာနျဖစ္ေသာ ကက(ေလ) ကလည္း တပ္ထဲ ျပန္လာရန္ မၾကာခဏ လာေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေဒၚႏုႏုေအးက လံုး၀ျပန္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ႏွင့္ ကိုယ္ထြက္လာၿပီးမွ ဘာေၾကာင့္ ျပန္၀င္ရမည္နည္း။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ နီးစပ္ရာတုိ႔က ကဲ့ရဲ႔ေလွာင္ေျပာင္ၾကေပ ေတာ့မည္။ ၿပီးေတာ့ အေရးမယူဘူးဆိုကာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္၊ ဒီလိုလုပ္လွ်င္ ဒီလိုျဖစ္တတ္သည္ကို ဤအေရးအခင္းတြင္ မပါ၀င္ကတည္းက ႀကိဳတင္တြက္ဆထားၿပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခုမွ လူအထင္ႀကီး ေအာင္ ေျပာေနသည္ဟု ထင္ေကာင္းထင္ၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ခုိင္လံုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ စစ္တပ္တြင္ အလကားေနရင္း ေသာက္ျမင္ကပ္ပုဒ္မ (၆၅) ျဖင့္ အေရးယူေနတတ္သည္။ ယခုကိစၥသည္ ပုဒ္မ(၆၅) ထက္ အဆေပါင္း တရာမက အျပစ္ႀကီးေလးသည္။ တန္းျပည့္စစ္မႈထမ္းခ်ိန္ဟု သတ္မွတ္၍ ရႏိုင္ေသာ ယခုလို ကာလမ်ိဳးတြင္ ဂ်ဴတီပို႔စ္မွ ကိုက္(၅၀) အကြာ ထြက္မိလွ်င္ပင္ ပစ္ခတ္ခြင့္ရွိေလရာ ယခု ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနေသာေနရာမွာ ဂ်ဴတီပို႔စ္ မွ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းေနေလၿပီ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵျပေသာ စက္တင္ဘာလ(၉) ရက္ေန႔သည္ ကိုယ့္အိပ္ရာလိပ္ ကုိယ္ယူၿပီး ရံုးသို႔ လာရမည္ဟု အမိန္႔ထုတ္ထားေသာ အခ်ိန္ကာလျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဌာနအေၾကာင္း ကိုယ္သိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တပ္မွဴး ေလ/၁၂၃၁ ဗုိလ္မွဴးျမေအာင္သည္ ဤကိစၥကို တာ၀န္ယူမည္မဟုတ္။ စခန္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးႀကီးဘဆန္းကလည္း စစ္စည္းကမ္းႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ တေရြးသားမွ် အေလွ်ာ့ေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္။ မ်က္ႏွာအေနအထားကပင္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ (ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ရသည့္ အခ်ိန္တိုင္း) တင္းမာေနသည့္လူ၊ ဒီေတာ့ တာ၀န္ယူသည္၊ ဘာမွ်မျဖစ္ေစရ ဆုိသည္မွာ ေရေပၚအရုပ္ေရးလွ်င္ ထင္ခ်င္ထင္မည္၊ စကားေလးတခြန္း (သတိမထားမိဘဲ) အမွတ္မထင္ ေျပာမိသည့္အတြက္ပင္ ေရၾကည္အုိင္ ေရာက္ၿပီး ဘ၀ပ်က္ဘူးသူတုိ႔ ရွိခဲ့ဖူးသည္
ေအာ္- "ျပည္သူသာ အမိ ျပည္သူသာ အဖ " ဆိုတာ ယခင္တုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တပ္ထဲ၀င္လာ ကတည္းက ၾကားေနက်စကား၊ သို႔ေသာ္ အမွန္၀န္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေလးေလးနက္နက္ မေတြးခဲ့၊ မစဥ္းစားခဲ့၊ အမွတ္တမဲ့ ေနခဲ့သည္။ ျပည္သူေတြႏွင့္ ထိေတြ႔မႈနည္းခဲ့ၾကသည္။ ျပည္သူေတြႏွင့္ ကင္းကြာခဲ့ၾကသည္။ ျမစိမ္းေရာင္၊ ေရႊ၀ါေျမစေသာ စစ္ဆင္ေရးေတြ ထြက္ခဲ့မႈေၾကာင့္ ျပည္သူေတြ၏ ခံစားခ်က္ကို အနည္းအက်ဥ္း သိခဲ့ရသည္။ ယခုျပည္သူဆုိတာ ေပ်ာက္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြက တပ္မေတာ္သာအမိ တပ္မေတာ္သာ အဖ ဆုိၿပီး ျပည္သူေတြကို အေမွာင္တုိက္ထဲ ထည့္ထားၾကသည္။ အက်ဥ္းခ်ထားၾကသည္။ ေစာ္ကားခ်င္တုိင္း ေစာ္ကားေနၾကသည္။ ယခု ျပည္သူသာ အမိ ျပည္သူသာ အဖ ဆုိသည့္စကား ကုိ စာေတြ႔မဟုတ္၊ ကိုယ္ေတြ႔သိခဲ့ရၿပီ ၊ခံစားတတ္လာရၿပီ၊ ျပည္သူေတြရဲ႔ တန္ဖိုး အဖိုးျဖတ္ မရေအာင္ ႀကီးမားေၾကာင္း ပို၍ သိခဲ့ရၿပီ၊ ျပည္သူေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ေက်းဇူးရွင္၊ ယခု ကြ်န္ေတာ္စားေန ၀တ္ေန သံုးေနတာေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ပုိင္ေငြေၾကး၊ ကိုယ္ပိုင္အစြမ္းအစျဖင့္ စားေန၊ ၀တ္ေန သံုးေနတာမဟုတ္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘရင္းေတြ ေကြ်းေန ေပးေနတာမဟုတ္၊ တပ္က ေကြ်းေန ေပးေနတာ မဟုတ္၊ ျပည္သူေတြ မရွိသည့္ၾကားက ေကြ်းေန ေပးေနၾကသည္။ ထမင္းထုပ္ေတြ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေကာင္းေပ့ ညြန္႔ေပ့ ဆိုေသာ ထမင္း ဟင္းမ်ား ကိုေတြ႔ရသည္။ ခ်ိဳခ်ဥ္ သၾကားလံုးမ်ား ထည့္ေပးလုိက္ေသးသည္။ ျပည္သူေတြေတာင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းစားရမည္မထင္၊ အ၀တ္အစား ဆင္ေပးသည္။ တယ္လီေဗးရွင္း ေရဒီယို ကက္ဆက္ အပိုင္စားေပးထားသည္။ မိဘရင္းပင္ ဤသို႔ ထားႏိုင္မည္လား၊ ျပည္သူတုိ႔၏ ေမတၱာ ေစတနာသည္ ႀကီးမားဘိ သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေဘးမသီ ရန္မခေအာင္ အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အျပင္မထြက္လိုက္ႏွင့္ ထြက္လိုက္သည္ႏွင့္ ျပည္သူေတြ ၀မ္းပန္းတသာ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ႀကိဳဆုိၾကသည္။ စစ္တပ္ကို ခါးခါးသီးသီး ရြံမုန္းေနေသာ ျပည္သူတုိ႔သည္ “ဒို႔ကို ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့သည့္ အယုတ္တမာ အာဏာရွင္၏ အစြယ္အပြားေတြ” ဟု သာ သေဘာထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို ဥပကၡာျပဳ အၿငိဳးထားခဲ့ပါမူ ယခုေလာက္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ကံၾကမၼာသည္ ေတြးပင္ မေတြးရဲေတာ့၊ ျပည္သူေတြသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ အမိအဖ ဆုိပါလွ်င္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ားသာ ျဖစ္မည္ေပ့ါ။ ဒီညီငယ္ ညီမငယ္ မ်ားသည္ သူတို႔၏ အကိုႀကီး အကိုလတ္၊ အကိုငယ္ျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ မ်က္ႏွာ ညႇိဳးမွာကိုပင္ မၾကည့္ရက္၊ သူတုိ႔ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည့္ အတုိင္းအတာအထိ အစြမ္းကုန္ ျဖည့္ဆည္းေပးၾကသည္။ သူတုိ႔၏ ကိုယ္ခႏၶာကို တံတိုင္းသဖြယ္ ကာရံ ေပးထားသည္။ အၿပံဳးပင္ မပ်က္ၾက၊ မၿငီးျငဴၾက၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယူရမည့္ တာ၀န္ကုိ သူတို႔ ယူေနၾကရၿပီ၊ သူတုိ႔ကို ေနာက္မွာထားၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေရွ႔မွ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးရမည္ေပ့ါ။ ကာကြယ္ေပးရမည္ေပ့ါ၊ ခုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနပါလား၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တာ၀န္မေက်ပါလား၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အလြန္တာ၀န္မဲ့ေနေလၿပီ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေလ အလြန္တရာ မွ ရွက္ဖုိ႔ ေကာင္းေလေလ။ (၁၃) ရက္ေန႔ ေန႔လယ္တြင္ တပ္မွ အရာရွိတခ်ိဳ႔ႏွင့္ အရာခံ ဗိုလ္တခ်ိဳ႔ ေရာက္လာၿပီး ရဲေဘာ္မ်ား တပ္စခန္းသို႔ ျပန္၀င္လာၾကရန္ စည္းရံုးၾကသည္။ ဤတြင္ ရဲေဘာ္သံုးပံုတပံုေလာက္မွာ ဟုတ္ႏုိးႏိုးျဖင့္ တပ္ထဲ ျပန္၀င္လုိသူမ်ား ေပၚေပါက္လာသည္။ ဤကိစၥကို အေျခအတင္ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ႒ာနျဖစ္ေသာ ကက(ေလ) ကလည္း တပ္ထဲ ျပန္လာရန္ မၾကာခဏ လာေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေဒၚႏုႏုေအးက လံုး၀ျပန္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ႏွင့္ ကိုယ္ထြက္လာၿပီးမွ ဘာေၾကာင့္ ျပန္၀င္ရမည္နည္း။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ပတ္၀န္းက်င္ရွိ နီးစပ္ရာတုိ႔က ကဲ့ရဲ႔ေလွာင္ေျပာင္ၾကေပ ေတာ့မည္။ ၿပီးေတာ့ အေရးမယူဘူးဆိုကာ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္၊ ဒီလိုလုပ္လွ်င္ ဒီလိုျဖစ္တတ္သည္ကို ဤအေရးအခင္းတြင္ မပါ၀င္ကတည္းက ႀကိဳတင္တြက္ဆထားၿပီးျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခုမွ လူအထင္ႀကီး ေအာင္ ေျပာေနသည္ဟု ထင္ေကာင္းထင္ၾကေပမည္။ သို႔ေသာ္ခုိင္လံုေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ စစ္တပ္တြင္ အလကားေနရင္း ေသာက္ျမင္ကပ္ပုဒ္မ (၆၅) ျဖင့္ အေရးယူေနတတ္သည္။ ယခုကိစၥသည္ ပုဒ္မ(၆၅) ထက္ အဆေပါင္း တရာမက အျပစ္ႀကီးေလးသည္။ တန္းျပည့္စစ္မႈထမ္းခ်ိန္ဟု သတ္မွတ္၍ ရႏိုင္ေသာ ယခုလို ကာလမ်ိဳးတြင္ ဂ်ဴတီပို႔စ္မွ ကိုက္(၅၀) အကြာ ထြက္မိလွ်င္ပင္ ပစ္ခတ္ခြင့္ရွိေလရာ ယခု ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနေသာေနရာမွာ ဂ်ဴတီပို႔စ္ မွ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းေနေလၿပီ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဆႏၵျပေသာ စက္တင္ဘာလ(၉) ရက္ေန႔သည္ ကိုယ့္အိပ္ရာလိပ္ ကုိယ္ယူၿပီး ရံုးသို႔ လာရမည္ဟု အမိန္႔ထုတ္ထားေသာ အခ်ိန္ကာလျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဌာနအေၾကာင္း ကိုယ္သိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တပ္မွဴး ေလ/၁၂၃၁ ဗုိလ္မွဴးျမေအာင္သည္ ဤကိစၥကို တာ၀န္ယူမည္မဟုတ္။ စခန္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးႀကီးဘဆန္းကလည္း စစ္စည္းကမ္းႏွင့္ ပတ္သက္လွ်င္ တေရြးသားမွ် အေလွ်ာ့ေပးလိမ့္မည္ မဟုတ္။ မ်က္ႏွာအေနအထားကပင္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ (ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ရသည့္ အခ်ိန္တိုင္း) တင္းမာေနသည့္လူ၊ ဒီေတာ့ တာ၀န္ယူသည္၊ ဘာမွ်မျဖစ္ေစရ ဆုိသည္မွာ ေရေပၚအရုပ္ေရးလွ်င္ ထင္ခ်င္ထင္မည္၊ စကားေလးတခြန္း (သတိမထားမိဘဲ) အမွတ္မထင္ ေျပာမိသည့္အတြက္ပင္ ေရၾကည္အုိင္ ေရာက္ၿပီး ဘ၀ပ်က္ဘူးသူတုိ႔ ရွိခဲ့ဖူးသည္
Posted by
ႏွင္းမိုးခ်ယ္ရီ
.jpg)
0 ေရးခဲ့တယ္။:
Post a Comment